Kościół parafialny p.w. św. Hieronima

Pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z 1175 r., co czyni świątynię najstarszą na terenie powiatu nowosolskiego. Jej powstanie związane jest z przeniesieniem w 2 poł. XII w. osadnictwa na teren obecnego miasta. Wcześniej skupiało się ono wokół grodu, wzmiankowanego przez Galla Anonima w związku z wojną polsko-niemiecką w 1109 r. Romański kościół wzniesiony w końcu XII w. miał wezwanie św. Stefana. W XIV wieku a na jego miejscu wzniesiono kamienno-ceglaną świątynię gotycką. Początkowo była to budowla prosta w założeniu – nawa i prezbiterium. W XV w. do zachodniej ściany dostawiono wysoką ceglaną wieżę, w którą wmurowano kamienne krzyże pokutne. W 1503 r. zmieniono wezwanie kościoła na św. Hieronima. W 1522 r. podczas pożaru miasta spłonął dach świątyni. Po pożarze kościół poddano kilkakrotnej przebudowie, w latach 1584-1586 poszerzono prezbiterium, dostawiono dwie kaplice (ufundowane przez rodziny szlacheckie – von Braun i Schönaich), przebudowano sklepienia. W latach 1540-1654 kościół był w posiadaniu protestantów. Po pożarze w 1694 r. patronat nad kościołem objęli właściciele miasta rodzina von Schönaich z Siedliska. Z ich fundacji wieża otrzymała podwójny barokowy hełm, dostawiono zakrystię, kościół otrzymał bogate barokowe wyposażenie. W 1822 r. remontowano wieżę, na której zawieszono trzy dzwony. W takim kształcie kościół przetrwał do końca XIX w., kiedy barokowy hełm wieży zastąpiono pokryciem namiotowym. W 2 połowie XX stulecia kościół gruntownie wyremontowano (malowanie wnętrz, elewacji, wymiana pokrycia dachowego).

Dawny kościół ewangelicki

Po zakończeniu wojny 30-letniej protestanci z Bytomia Odrzańskiego udawali się na nabożeństwa do Głogowa, dopiero po przyłączeniu Śląska do Prus w 1741 r. otrzymali zgodę na budowę własnej świątyni. W budowę kościoła ewangelickiego zaangażował się właściciel miasta książę Hans Karol von Schönaich, który przekazał znaczne kwoty pieniężne i materiał, a przede wszystkim odstąpił miejsce pod zabudowę – tj. plac z pozostałościami zniszczonego podczas wojny 30-letniej budynku protestanckiego gimnazjum (Schönaichianum-Carolatheum). Barokowy kościół wybudowano w latach 1744-1746. Świątynię założono na planie prostokąta, wejście od północy stanowił zachowany z budynku gimnazjum renesansowy portal z kartuszami herbowymi rodu Schönaichów. Wnętrze otrzymało dwukondygnacyjne empory wsparte na filarach, które mogły pomieścić 1200 osób oraz bogato zdobione barokowe wyposażenie. W latach 1859-1860 od południa do kościoła dobudowano wysoką czerokondygnacyjną wieżę (ostatnia kondygnacja przechodziła w ośmiobok) zwieńczoną dachem namiotowym, na której zawieszono cztery dzwony (dwa z nich zdjęto na cele wojenne w 1917 r.). Prawdopodobnie wtedy do wschodniej ściany kościoła dostawiono zakrystię. W 1878 r. kościół otrzymał nowe organy, w 1896 r. z okazji jubileuszu 150- lecia, kościół odnowiono. Ponowny remont przeprowadzono w 1928 r. (wymiana pokrycia dachowego, nowe elewacje). Po 1945 r. kościół ewangelicki nie był użytkowany i stopniowo popadł w ruinę (dewastacja wnętrza). Na przełomie stulecia zabezpieczono pokrycie dachowe, a w 2006 r. obiekt zakupiła fundacja archeologiczna z przeznaczeniem na magazyny. Dziś dawny kościół ewangelicki jest jedyną nieczynną świątynią w powiecie nowosolskim.